Torniquete

Amanda, annesini büyükannesinin evine taşımak üzere yeni bir hayata adım attığında, hayatını alt üst eden şiddetli bir soygun yaşar. Saldırıdan sağ kurtulsa da yüzünde derin bir yara izi kalır. Mahallesindeki insanların bakışları ve alaycı sözleriyle karşılaşan genç kadın, hem evinde hem de çevresinde kendini yabancılaşmış hisseder. Fiziksel yarası, içinde biriktirdiği duygusal acıyla birleşir; dışarıdan görünen iz, asıl sarsıcı olanın yalnızca yüzeysel olmadığını gösterir. Bir gün yarasıyla yüzleşmeye karar veren Amanda, ailesiyle birlikte sarsıcı bir iyileşme yolculuğuna çıkar. Ana Catarina Lugarini'nin yönettiği bu dram, acıyı, özgüveni ve aile bağlarını içten bir dille ele alıyor; izleyeni hem yaralayan hem sariftiren duygusal bir deneyim sunuyor.